Thatcher Time

We zullen het maar gewoon toegeven: we vinden Amerikanen dom. Een half uurtje zappen langs geïmporteerde Amerikaanse tv-programma’s, een vox populi met de Amerikaan op straat, maar ook een middagje slenterend door de binnenstad van Amsterdam: de hinderlijke naïviteit van de Amerikaan is overal aanwezig.  Er zijn natuurlijk uitzonderingen, maar over het algemeen bekijken we elk Amerikaans product met schamper hoongelach en kijken we de rondbazuinende gezelschappen in het Rijskmuseum met lede ogen aan. Die positieve en opzwepende mentaliteit die overal in doorsijpelt, daarin zien we enkel een ontkenning van de realiteit, en een gevaar voor de samenleving.

Helaas, we zien het steeds vaker terug hier in Nederland. We worden te outgoing en te optimistisch. We gaan te veel op Amerikanen lijken. Voor we het doorhebben staan we uitzinnig te klappen wanneer er iets onder onze stoel ligt of geven we elkaar ‘ hugs’  in plaats van drie zuunige kusjes.

Nederland moet terug waar het thuishoort. Hier, bij de zeevarende naties van Europa, bij de misprijzende Fransen, koude Duitsers, zeikende Spanjaarden en introverte Scandinaviërs. Maar laten we toch vooral een voorbeeld nemen aan die zwaarmoedige Britten.

Wat die Britten zo inherent Brits maakt is niet alleen hun roddelpers, argeloze houding of koloniaal verleden, maar hun panelshows. Hier in Nederland hebben we alleen maar BBC1 en BBC2 op de kabel, dus met QI, Never Mind the Buzzcocks en Have I Got News for You zullen sommigen wel bekend zijn. Maar bij ontvangst van het gehele Britse TV-aanbod zal je zien dat elk timeslot wel een panelshow tot je beschikking stelt. De panelshow heeft als noodzakelijke elementen een U-vormige opstelling, een scala aan comedians en side-kicks, een gevatte presentator en een nodeloze puntentelling.

Alleen een land met zo’n doortastend tv-aanbod is bestand tegen de roeping van de USA. Elk uur een programma waarin alles en iedereen belachelijk wordt gemaakt is precies wat nodig is om de opkruipende Amerikaanse invloeden in de kiem te smoren.

Daarom, als psychotherapie voor de outgoing Nederlander, een panelshow. Elke Nederlander moet verplicht een uitzending meedraaien in een panelshow, met als host een Brits zwaargewicht als Stephen Fry, David Mitchell of Charlie Brooker. En zie ze niet enkel als host, maar vooral als mentor. Met wat negatieve feedback en nonchalante understatements krijgen ze de Nederlandse psyche wel weer op de been.

Al na een paar weken zal het cynisme Nederland weer langzaam, maar gestaag, gaan terugveroveren en kunnen we alle beren op de weg weer helder en duidelijk zien en keihard lachen om die inspirator aan de andere kant van de oceaan.

THATCHER TIME  –  there is no such thing as satire, there is only reality

 

 

Photo Credit: jonlarge via Compfight cc

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Meld je aan voor de nieuwsbrief

* indicates required




×