De Clusterdemonstratie

De laatste keer dat wij meeliepen met een demonstratie was tijdens onze vroege adolescentie. De oorlog in Irak, met als boegbeelden Bush en Balkendende, leende zich er toen goed voor om de frustratie over ons proefwerk Frans en onze chronische acné weg te schreeuwen. Niet lang geleden waren we ook nog even op het Malieveld om te protesteren tegen bezuinigingen in het onderwijs, maar dat was geen demonstratie – dat was, met elke vijf minuten een nieuwe knaller van DJ Jordy, enkel een externalisering van de Baya Beach Club, maar dan met het thema ‘1968’.

Echt demonstreren doen we niet meer. Misschien komt het omdat we gewoonweg niet veel te klagen hebben of omdat onze begeestering gelijkmatig is afgestompt. Wellicht hebben we tijdens onze vrije opvoeding en in al die kinderprogramma’s te uitvoerig geleerd om – al is het maar een klein beetje – ons best te doen te begrijpen wat de drijfveren van de andere kant zijn. De boze man heeft namelijk niet altijd zelf voor zijn slechte humeur gekozen. Een probleem  is nooit alleen maar 1 probleem, en met een genuanceerde benadering haal je altijd een hoger cijfer.

Wat wij middels jarenlange onbewuste mediatraining ook hebben geleerd is dat nuance het niet goed doet op televisie. Als je de aandacht wil trekken kun je beter roepen dat je tegen alle buitenlanders bent, of dat je niet zwanger kunt raken door verkrachting, dan dat je de veelzijdigheid en complexiteit van de problematiek aan het voetlicht brengt.

Daarom is het enige waarvoor wij, of onze ouders, het nog nuttig vinden ons bed uit te komen een gerichte demonstratie: kernbommen, abortus, oorlog, etc. Echter, onder deze demonstraties gaat nog steeds een veel breder spectrum aan onvrede schuil dat niet zomaar naar één issue kan worden gekanaliseerd. Zo kan niemand je vertellen waar de laatste wereldwijde demonstratie, Occupy, echt over ging, maar dat men het zat was en anderen het allemaal verkeerd deden was duidelijk.

Omdat er nog geen demonstratie bestaat waarin het gemak van een eenduidig probleem wordt verenigd met een volledige aderlating voor alle sociaal-economische problematiek, hebben we nu een oplossing: de clusterdemonstratie. Iedereen die is opgezweept door de (sociale) media en het helemaal zat is met de gevestigde orde kan aansluiten. Hoewel alle edities een eenvoudig overkoepelend thema hebben, kan elke gedesillusioneerde burger dit aangrijpen om daar met zijn eigen frustraties op te rijmen of de juiste meme bij te vinden. We bundelen de kracht van de kleine ontevredenheden samen tot een massaal blok tegen alle dingen in het leven die niet ok zijn.

Demonstreren is niet langer enkel voor de de man met de grote overtuiging, maar ook voor de man met de kleine ergernis. Ook de hogeropgeleide mag weer roepen en schreeuwen zonder een daadwerkelijke oplossing te bieden. Er mag weer gewoon geprotesteerd worden. Door iedereen en voor iedereen.

De eerste editie zit er al weer bijna aan te komen, dus bedenk nog even goed waar je je de laatste tijd falikant tegen hebt willen keren: de Correspondent, Cyprus, cacaohandel of een klassieker – de houding van de Nederlandse staat in het Israel-Palestinaconflict. Loop mee met onze voorjaarsdemonstratie om je onvrede tentoon te stellen. Voor het gemak richten we ons op Schaliegas.

editie voorjaar 2013: Thema Schaliegas
editie najaar 2013: Thema Bont
editie voorjaar 2014: Thema de Exit Euro (onder voorbehoud)

 

DE CLUSTERDEMONSTRATIE – éÉN OPLOSSING, EINDELOOS VEEL PROBLEMEN
Photo Credit: Guido van Nispen via Compfight cc

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Meld je aan voor de nieuwsbrief

* indicates required




×