Final Food

Niet zo lang geleden schreven we over de Tostifabriek. Een oertosti, we hadden het graag zelf bedacht. Het is namelijk heel goed om te weten dat kaas niet uit de fabriek komt en dat ham niet altijd vierkant is. En hip. Want zoals je een tijd geleden aan vrienden moest vertellen van welke traiteur, biologische markt of Turkse winkel je eten komt, moet je nu de gehele leveringsketen van elk ingrediënt van de quinoa-salade die je voorschotelt kunnen opdreunen. Herkomst is the key.

En wat blijkt, we worden allemaal keihard voor het lapje gehouden. Iedereen heeft wel anekdote over de bewuste aflevering van Keuringsdienst van Waarde waarin je erachter kwam dat je al jaren de inhoud van een half scheikundekabinet door je spijsverteringskanaal jaagde. Eerlijker en echter krijg je het niet, de brave waakhond van ons naïef consumentenvertrouwen. In Bertolli-fabrieken werken helemaal geen dikke nonna’s, ze stoppen algen in olijven, kaas is eigenlijk een vorm van plastic, en rund is eigenlijk paard. Het is de harde werkelijkheid: voedsel is geen eten meer.

Het besef dat de voedselindustrie soms creatief omgaat met de klassieke invulling van recepten, zou kunnen leiden tot een bruusk overgaan tot een raw-dieet. Maar voordat je je bij elk product gaat afvragen of je grootoma dit ook zou hebben erkend, hebben wij een betere oplossing – final food. Deze voedselovertuiging brengt alles wat de foodies, dieetfreaks en duurzaamaficionado’s van deze wereld willen bij elkaar.

In onze conceptuele restaurants kan je zien hoe versgekweekte algen worden verwerkt tot grote plakken piment die je vervolgens bij de Tapas van paard en je Banane Royal gezoet met bevergeil van eigen fok kan oppeuzelen. Ook zullen we een fabriek bouwen waar we met de hulp van een vijftigtal Aziaten de voedselketen van staal blootleggen: we beginnen met een grote hoop ijzererts die in onze openbare loods zal worden omgesmolten, verbogen en vertimmerd tot een legioen degelijke stadsfietsen. Hier stopt het echter niet. Daarna worden de fietsen vermalen tot een fijne ijzerstof die vervolgens in verschillende producten zal worden verwerkt. Bij een feestelijke manifestatie kan iedereen zijn bordje met cornflakes met extra ijzer komen ophalen. Leer in dezelfde fabriek ook hoe je zelf je mandarijntjes van hun vliesje kan ontdoen met behulp van een wisselbadje van gootsteenontstopper en azijnzuur.

Met deze en nog vele andere initiatieven willen we laten zien dat alles eten is. Als we toch al zo gevarieerd eten, waarom doen we er dan zo moeilijk over?

FINAL FOOD – VOOR DE MEGANIST

Photo Credit: chrisjta.ylor.ca via Compfight cc

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Meld je aan voor de nieuwsbrief

* indicates required




×