Het Poldermodel

Met het nieuwe regeerakkoord en de zojuist beedigde ministers is het poldermodel ook weer helemaal terug van weggeweest. Even dachten we dat we voor altijd overgeleverd zouden zijn aan extreme wetsvoorstellen, machtsvertoon en knievallen voor ‘de kiezer’. Maar, het lijkt nu dat ‘voor wat, hoort wat’ weer terug is in ons politiek vocabulaire. Sterker nog: het werd eventjes zelfs dapper genoemd.

De aanvankelijke trots op die eensgezinde compromissenmentaliteit, daar moet natuurlijk handig op worden ingespeeld. We zijn namelijk een tijdje niet zo populair geweest in het buitenland en dit soort zoetsappige Hollandse verbroedering zou het weleens goed kunnen doen als voorbeeld voor menig nationaal en internationaal conflict. We vergeten de inkomensafhankelijke zorgpremie een moment en staan even stil bij de gulden middenweg.

Het is dus tijd voor een poldercampagne over de grens. En hoe kan dat beter dan met een mediaproductie over verbroedering en tolerantie met een knipoog naar de hoogtijdagen van de Nederlandse economie? TV-formatten zijn de laatste jaren immers het meest succesvolle exportproduct.

 

Tien BN’ers gaan met het schip ‘Het Poldermodel’ de zeven wereldzeeën over om de kunst van het polderen aan de man te brengen. Door middel van uitdagende challenges, verhitte discussies met andere wereldburgers en verbroedering wordt niet alleen concensus, maar ook tolerantie, weer hoog in het vaandel gehesen.

Zoals met het spel ‘de ultieme vergadering’: wie blijft er het langst bij de rondvraag hangen en krijgt die felbegeerde vrijstelling?

In Turkije gaat het Poldermodel ‘waarden’ uitruilen met het oog op Europese samenwerking. Eerst worden elkanders pijnpunten onder de loep genomen, waarna beide partijen onder begeleiding van een coach worden aangemoedigd het moeilijkste punt uit te ruilen

Of het spel: ‘water bij de wijn’, waarbij twee tegengestelde groeperingen aan boord van het Poldermodel worden uitgenodigd en pas weer aan land komen wanneer er genoeg water bij de wijn is gedaan.

In Griekenland moet met het spel ‘ontzuiling’ de pijlers zo snel mogelijk onder de maatschappij vandaag worden gehaald en daarmee de begroting in balans worden gebracht..

En in de Verenigde Staten spelen we het spel ‘vak-bonden’. Terwijl de een zo snel mogelijk zijn bootje met loon aan land moet trekken, moet de ander dit bootje volgooien met belasting om dit zo zwaar mogelijk te maken.

 

Het Poldermodel –  want consensus is ook maar pompen of verzuipen

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>

Schrijf je in voor onze nieuwsbrief

Meld je aan voor de nieuwsbrief

* indicates required




×